زندگاني ام ساكت است . جز كار كردن و قدم زدن كار ديگري ندارم ، هوس ديدن مردم را ندارم و احساس مي كنم در انتظار چيز تازه و غريبي هستم كه بخش ناسوخته روحم را بسوزاند . مي خواهم بيشتر بنويسم اما نمي توانم . كمي ملولم و سكوت سياهي روحم را فرا گرفته است . اي كاش مي توانستم سرم را روي شانه هايت بگذارم …

                                                                                             ((جبران))

                                         ------------------------------------------

۷ شهريور :

عيد سعيد فرخنده ميلاد مسعود خجسته مبارك خودم را به همه جهانيان كه با وجود من زندگي آنها رنگ و بو و معني تازه اي گرفت تبريك و تهنيت عرض مي كنم .

23 ساله شدم .اما من هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شوم. شاید چون خودم نمی‌خواهم .

انگار همين ديروز بود . ظهرهاي گرم يواشكي تابستان . دوچرخه سواري هاي بي اجازه .

                                     هر زمان كه تنگ مي شود دلم ياد خاطرات دور مي كنم

                                              خاطرات كودكي باز در دلم مرور مي كنم .

 

پ.ن.1: بيست و سه ...  هميشه از عددهاي فرد بيزار بودم مخصوصا 23 .هر چند كه عددهاي زوج هم گلي به سرم نزدند.

پ.ن.2: داداشي ممنون يه عالمه تو اولين كسي بودي كه تبريك گفتي.

پ.ن.3: امسال مامان و بابا غافلگيرم كردند .تولدم را كنار دريا جشن مي گيريم .خدايا روسفيدم كن.سلامتي و عمرباعزت بهشون بده و عمر منو كوتاه تر از عمر اونا بكن .

خداجونم كاش ميشد بغلت كنم و محكم ببوسمت..     

نوشته شده در پنجشنبه هفتم شهریور 1387ساعت 2:8 توسط بهاره| |